Sytuując empiryczne studia przypadków w szerszym kontekście rozważań nad postmodernizmem i zmianą kulturową, autor odrzuca taką perspektywę studiów kulturowych, która usiłuje ?odczytać" subkultury jak teksty Opierając się na licznych wywiadach z osobami ubierającymi się w sposób, który można określić jako niekonwencjonalny pod względem stylu, pragnie on zamiast tego ustalić, czy współczesne subkultury wykazują nowoczesne bądź ponowoczesne wrażliwości i formy Przekonująco dowodzi, że marny do czynienia z jednymi i drugimi - naciskowi na ponowoczesny hiperindywidualizm, płynność i fragmentaryczność towarzyszy modernistyczne podkreślenie autentyczności i ukrytej istoty
