Książka w quasi-dziennikowej formie zapisków sporządzanych na marginesie kolejnych wystąpień na europejskich i amerykańskich uniwersytetach, odsłaniając znaczenia gestów Celana, poety-wygnańca, próbuje określić sens doświadczenia poetyckiego Pyta, w jaki sposób wiersz wpisuje się w przestrzeń, w której powstaje, utrwalając w historii pamięci, oraz ? jednocześnie ? w jaki sposób staje się częścią podskórnej historii zapominania
Autor prezentuje Celana jako człowieka uwikłanego w dramat antynomii: zmuszonego odrzucić kulturę, która go ukształtowała, świadka dwudziestowiecznych kataklizmów prowadzącego nieustanny dialog z historią
