Droga po Strukturze dopełnia dzieło Kuhna o problematykę, jaką włączył do sfery swoich zaintersowań pod koniec życia. Kuhn skupia się w niej na społecznej naturze badań naukowych, analizuje związek między postępem naukowym a ewolucją oraz rozwija koncepcję niewspółmierności rozumianej jako stosunek zachodzący między strukturami językowymi.
